Veel mensen vinden het een slechte gewoonte, anderen hebben er misschien ook zelf last van. Ik heb in ieder geval de neiging om (te) laat te komen. Nou, beter gezegd - ik kom vaak later, dan het afgesproken tijdstip. En vervolgens wordt me dan gevraagd hoe dat nu komt. Maar vaak weet ik dat helemaal niet.

Nu gebruik ik weleens het argument dat ik 22 dagen te laat geboren ben ( - toen mocht dat nog?!). Dus ik heb mijn hele leven al een achterstand in te halen. Als ik dan tien minuten te laat ben, ben ik al aardig ingelopen, toch? Inmiddels ben ik er al wel achter dat ik vaak geen rekening houd met het feit dat ik m'n schoenen nog aan moet doen, de deuren van het slot en weer op slot moet draaien, m'n fiets uit de schuur moet pakken en dat ik ook nog reistijd heb. Ik wil ook graag positief denken… ik denk namelijk dat ik er ook altijd zó ben. En zó kost toch geen tijd?!

(Te) laat komen… ik kan het (nog) niet afleren. Maar laten we wel wezen… het is toch beter laat, dan nooit?

Nu heb je na het lezen misschien een mening, of irriteer je je aan telaatkomers, of je accepteert dat sommigen het nooit zullen leren (je legt je erbij neer). Of… er is herkenning. Je hebt dezelfde afwijking.

Heb ik hetzelfde probleem met het geloof? Hoe vaak moet God op mij wachten? Ik voel mijn wangen al rood worden en begin het een beetje warm te krijgen. Het voelt een beetje ongemakkelijk. Het gebeurt namelijk best vaak dat ik denk: 'Eerst even dit en vervolgens moet ik ook nog even dat andere…' En ondertussen ben ik 22 dagen verder.

Die achterstand, daar ben ik mee ter wereld gekomen. Maar is het een acceptabel excuus? Zou ik het kunnen (af)leren? Of ben ik een hopeloos geval? Is het te laat, of is het eigenlijk nooit te laat?

Geloven is onderweg zijn en tegelijkertijd met beide benen op de grond blijven staan* ...en zorgen dat je niet te laat bent!

Anne-Marie Klaassen

*uit: Onderweg met God

            

De wereld zien door een camera, met fascinatie, verwondering en gedachtegangen die ik onder woorden breng. Soms is het bedoeld ter inspiratie. En op een ander moment is het een knipoog van boven. Maar altijd zijn het 'eye openers on life's journey'. We zijn tenslotte allemaal onderweg op onze levensreis.

Ik ben niet alleen maar onderweg met een camera en een fiets. Ik werk ook als begeleidster in de gehandicaptenzorg en ik schrijf mee aan een lesmethode voor de opleiding Zorg & Welzijn. Verder schrijf ik columns voor verschillende (vak)bladen.

Wil je een (gesigneerd) boek bestellen of zou je graag meer willen zien en horen tijdens een boeiende fotopresentatie, of heb je een andere vraag… Dat kan! Neem dan contact met mij op, via het contactformulier.