LUISTEREN IS MEER DAN WACHTEN TOT DE ANDER IS UITGESPROKEN!

DE NATUUR SPREEKT ZONDER WOORDEN, VOL VERWONDERING LUISTER IK.

GELOVEN UIT JEZELF IS NIET MOEILIJK - HET IS ONMOGELIJK.

TALENTEN KRIJGEN WE VAN GOD. KARAKTER MOETEN WE ZELF ONTWIKKELEN.

VROEG OF LAAT. SOMS IS DAT VROEGER, ANDERS IS HET LATER.

GOD, U KUNT VRAGEN WAT U WILT EN HOE U HET DAN OPLOST, DAT IS DAN AAN U.

DE STRIJD VAN EEN CHRISTEN: EEN CHRISTEN IS NIET ZO AGRESSIEF, MAAR DE TEGENSTANDER BLIJFT VECHTEN.

GA NIET OP REIS ZONDER GOD, MAAR WACHT TOT JE WEET WAAR JE HEEN MOET.

GELOOF JE DE BIJBEL VAN KAFT TOT KAFT - OF STEL JE JE EIGEN ASSORTIMENT SAMEN?

SOMMIGE DINGEN ZIJN BEST MOEILIJK TE GELOVEN.

Wie heeft de vogels hun namen gegeven? Mijn Latijn is nogal beperkt, dus ik houd het maar even bij de roepnamen.

Sommige namen zijn gewoon namen, zoals papegaai. Waarom een papegaai een papegaai heet, weet ik niet. Maar een papegaaiduiker snap ik dan weer wel. Die vogel lijkt op een papegaai en duikt ook nog. Al heeft de papegaaiduiker ook wel weer iets weg van een pinguïn. Helemaal als de papegaaiduiker op een ijsschots staat. Maar ik denk dat een pinguïnduiker te weinig onderscheidend zou zijn, omdat een pinguïn ook duikt…

Andere namen zeggen iets over een bepaalde eigenschap van het vogeltje, zoals een Steenloper. Dat is makkelijk voor de beginnende vogelaar. Als je de Steenloper over de stenen ziet lopen, dan is het onmiskenbaar een Steenloper. Fijn dat het beestje zijn naam bevestigt. Al vind ik zijn Engelse naam eigenlijk leuker: Turnstone - Draaisteen. Dat geeft het beestje iets meer power ofzo… het heeft iets ijverigs, iets meer dan alleen maar lopen. En dat is weer leuk voor de gevorderde vogelaar. Als die een vogel ziet die een steen draait… zou het zomaar een Engelse steenloper kunnen zijn.

Weer anderen hebben hun naam ongetwijfeld te danken aan het geluid wat ze voortbrengen. De kraaaai behoeft geen verdere uitleg. Maar er zijn ook vogels waarbij de intonatie van belang is. Probeer dat maar eens bij de Oehoe, dan begrijpt u wel wat ik bedoel. Zeg eens 'Oehoe' op een manier alsof u erg schrikt. Dat klinkt anders, dan wanneer u 'Oehoe' op een flirterige manier uitroept. Maar dat doet de Oehoe natuurlijk niet, luister een keertje naar de Oehoe, dan weet u waarom dat beest Oehoe heet… En als u 'm opeens een keertje in het donker tegenkomt, dan roept u waarschijnlijk gelijk zijn naam. Zelfs zonder te kijken…

Uiterlijke kenmerken kunnen ook meespelen. Misschien wel het meest bekend… ons kleine brutale roodborstje. Nu is de kleur oranje van het roodborstje discutabel. In Groot-Brittannië schijnt ie overigens roder te zijn, maar daar heet ie dan weer Robin. In Duitsland speelt de discussie niet over zijn kleur. Daar heet ie rotkehlchen -  oftewel rotkeeltje. Nu kunnen smaken inderdaad verschillen, ook qua zang, misschien nog wel meer dan kleur, maar dit vind ik dan weer het andere uiterste. Ze zullen het maar tegen je zeggen. Overigens is mijn Duits ook niet zo heel goed…

Laten we het maar wat chiquer houden, even kijken naar het winterkoninkje - één van de kleinste vogeltjes van ons land, met blijkbaar Koninklijke allures. Het vogeltje is uiterst schattig, met een ondeugend opwippend staartje en met veel noten op z'n zang. Maar om 'm nu een koning te noemen...

Misschien hebben de ruige eilandbewoners van de Faeröer Eilanden het dan toch beter begrepen. De wind en de regen houdt de bevolking nuchter en met beide benen op de grond. Daar zouden we best wel wat van kunnen leren. Bijvoorbeeld hoe je een vogel een naampje kunt geven… De Faeroese eilanders hebben hun winterkoning de naam Músabróðir gegeven. Dat ziet er heel ingewikkeld uit en zo klinkt het misschien ook, maar hoe simpel kan het zijn, namelijk: 'Muizenbroertje'.