LUISTEREN IS MEER DAN WACHTEN TOT DE ANDER IS UITGESPROKEN!

DE NATUUR SPREEKT ZONDER WOORDEN, VOL VERWONDERING LUISTER IK.

GELOVEN UIT JEZELF IS NIET MOEILIJK - HET IS ONMOGELIJK.

TALENTEN KRIJGEN WE VAN GOD. KARAKTER MOETEN WE ZELF ONTWIKKELEN.

VROEG OF LAAT. SOMS IS DAT VROEGER, ANDERS IS HET LATER.

GOD, U KUNT VRAGEN WAT U WILT EN HOE U HET DAN OPLOST, DAT IS DAN AAN U.

DE STRIJD VAN EEN CHRISTEN: EEN CHRISTEN IS NIET ZO AGRESSIEF, MAAR DE TEGENSTANDER BLIJFT VECHTEN.

GA NIET OP REIS ZONDER GOD, MAAR WACHT TOT JE WEET WAAR JE HEEN MOET.

GELOOF JE DE BIJBEL VAN KAFT TOT KAFT - OF STEL JE JE EIGEN ASSORTIMENT SAMEN?

SOMMIGE DINGEN ZIJN BEST MOEILIJK TE GELOVEN.

Hihi… kijk dan even! Zo schattig. Wat een donkere oogjes. Oh en zie dan die oortjes. En wat een mooi neusje. Ook natuurlijk nog even teentjes tellen. Eén, twee, drie en nog een paar teentjes… alles is zo klein, maar het zit er allemaal op en aan.

Tot een staartje aan toe. Het is zo leuk om naar te kijken. Wie wordt daar nu niet blij van. Het is toch weer een klein wondertje. Hoeveel mensenlevens zijn er eigenlijk al gered, dankzij deze wezentjes? Hoe velen zijn er die hun leventje hebben opgeofferd voor de wetenschap? Hoe velen zijn er die hebben geleden voor onze gezondheid. Ik vind het onbegrijpelijk dat er mensen zijn die ze 'ongedierte' noemen. Ze zijn toch gewoon koddig! Ik zie er eentje even zijn neusje onder de schutting steken. Hij trippelt door de tuin. Opeens merkt ie mij op en roetsjj… hij is verdwenen. Waar is hij gebleven? Zou hij weer terugkomen?

Tien minuten later zie ik inderdaad weer een neusje onder de schutting steken. Hihi… daar komt ie weer. En dan rent ie snel mijn schuur in. Oh, dat is eigenlijk niet de bedoeling. Buiten vind ik je heel gezellig, maar ik weet niet of ik dat binnen ook vind. Laat ik toch maar even in de schuur gaan kijken. En nadat ik mijn schuur aan een nadere inspectie heb onderworpen, ben ik bang dat het niet de eerste keer is dat hij even langs komt. En ik ben ook een klein beetje bang dat hij niet de enige is die af en toe even komt buurten. Buiten vind ik ze geweldig, superschattig en enorm fotogeniek ook! Hun offervaardigheid voor de mensheid vind ik bijzonder nobel en moedig.

Dat maakt - wat ik gedaan heb - nog erger. Ik heb een schoteltje neergezet in mijn schuur. En nu… is het schoteltje helemaal leeg. Ik voel me schuldig en ik denk dat ik ze zelfs een beetje ga missen.

 

(Deze column is eerder verschenen in de Harderwijker Courant.)