LUISTEREN IS MEER DAN WACHTEN TOT DE ANDER IS UITGESPROKEN!

DE NATUUR SPREEKT ZONDER WOORDEN, VOL VERWONDERING LUISTER IK.

GELOVEN UIT JEZELF IS NIET MOEILIJK - HET IS ONMOGELIJK.

TALENTEN KRIJGEN WE VAN GOD. KARAKTER MOETEN WE ZELF ONTWIKKELEN.

VROEG OF LAAT. SOMS IS DAT VROEGER, ANDERS IS HET LATER.

GOD, U KUNT VRAGEN WAT U WILT EN HOE U HET DAN OPLOST, DAT IS DAN AAN U.

DE STRIJD VAN EEN CHRISTEN: EEN CHRISTEN IS NIET ZO AGRESSIEF, MAAR DE TEGENSTANDER BLIJFT VECHTEN.

GA NIET OP REIS ZONDER GOD, MAAR WACHT TOT JE WEET WAAR JE HEEN MOET.

GELOOF JE DE BIJBEL VAN KAFT TOT KAFT - OF STEL JE JE EIGEN ASSORTIMENT SAMEN?

SOMMIGE DINGEN ZIJN BEST MOEILIJK TE GELOVEN.

Met het schaamrood op de kaken - of zou de kleur komen door de Afrikaanse zon - moet ik even iets rectificeren… Nou, misschien is het eerlijker als ik zeg dat ik hartstikke hypocriet ben. Laat ik even bij het begin beginnen.

Weet u nog… dat ik vroeg in de column 'Vakantietijd' of u rekening houdt met het milieu als u vakantieplannen maakt of uw reis boekt. Met uitzicht op de vliegtuigstrepen zei ik dat die ijzeren vogels enorme vervuilers zijn. En dat er nauwelijks maatregelen genomen worden om de uitstoot te verminderen van de vliegtuigen. Die vliegende sigaren laten zichtbaar sporen na. Het is van veraf te zien! Iedereen die instapt in een vliegtuig is een beetje meer medeverantwoordelijk voor de klimaatverandering. En ik bleef van de zomer met beide benen op de grond. Ik zag vanaf de grond de vliegtuigen en –strepen… maar wel met mijn neus in de hoogte!

Want ik heb een enorme ecologische footprint achtergelaten. Ik ben hypocriet. Ik ben geen haar beter, dan al die andere vliegers. Ik beken het met de kleur op mijn wangen, want ik wil ook zeggen dat het fan-tas-tisch was. Het vliegtuig bracht mij aan de andere kant van de aardbol. Na een halve dag in dat ding gezeten te hebben, stapte ik uit in een totaal andere wereld. Ik heb genoten van het overweldigende natuurschoon. Ik heb mijn ogen uitgekeken in de Okavangodelta. Ik heb daar mijn voetstappen achtergelaten. En prachtige herinneringen meegenomen…

Voelde u zich eigenlijk aangesproken? Laat ik er dan nu bij zeggen: Ik heb het óók voor mezelf geschreven. En ik heb geen spijt! Van de column niet en van mijn reis niet. Hypocriet of niet… de inhoud verandert niet. Ook ik ben verantwoordelijk. Mijn reis was prachtig en nu ik terug ben, sta ik weer met beide benen op de grond. Met de blosjes op mijn wangen.

 

(Deze column is eerder verschenen in de Harderwijker Courant)