LUISTEREN IS MEER DAN WACHTEN TOT DE ANDER IS UITGESPROKEN!

DE NATUUR SPREEKT ZONDER WOORDEN, VOL VERWONDERING LUISTER IK.

GELOVEN UIT JEZELF IS NIET MOEILIJK - HET IS ONMOGELIJK.

TALENTEN KRIJGEN WE VAN GOD. KARAKTER MOETEN WE ZELF ONTWIKKELEN.

VROEG OF LAAT. SOMS IS DAT VROEGER, ANDERS IS HET LATER.

GOD, U KUNT VRAGEN WAT U WILT EN HOE U HET DAN OPLOST, DAT IS DAN AAN U.

DE STRIJD VAN EEN CHRISTEN: EEN CHRISTEN IS NIET ZO AGRESSIEF, MAAR DE TEGENSTANDER BLIJFT VECHTEN.

GA NIET OP REIS ZONDER GOD, MAAR WACHT TOT JE WEET WAAR JE HEEN MOET.

GELOOF JE DE BIJBEL VAN KAFT TOT KAFT - OF STEL JE JE EIGEN ASSORTIMENT SAMEN?

SOMMIGE DINGEN ZIJN BEST MOEILIJK TE GELOVEN.

Het lijkt wel onze tweede natuur. En voor sommigen misschien zelfs wel hun basisstemming. Brommen. We brommen wat af met elkaar. Gemopper, gemekker, gezanik en gezeur, het klinkt als een vrolijk (ietwat gedateerd) kinderliedje. Maar de wereld wordt er niet mooier op. Ook op deze plek wordt er nogal wat gemopperd, van niet-rijdende bussen tot drive-in fastfoodketens. En van te lang moeten wachten op de trein tot een te vroege terugkeer van de lekkernijen van de goedheiligman in de supermarkt. Het lijkt wel alsof het nooit goed is.

Wachten. Ja, dan moet u even stoppen, stilstaan. En als u in de auto zit, kunt u de motor wel even afzetten. En op de fiets zou u héél langzaam kunnen fietsen en waarschijnlijk moet u dan alsnog afstappen. Oftewel stoppen. Even wachten! En nog even wachten…! Nog heel even…! En ja, 'even' is een rekbaar begrip. Vraagt u zich af waarom u moet wachten?

Nu moet ik zeggen dat ik niet vaak spoor… euh… ik bedoel eigenlijk te zeggen dat ik niet vaak gebruik maak van het spoor. Ik reis niet vaak per trein, hooguit als ik een keer naar een grote stad moet, waar ik niet makkelijk met de auto kan komen of wat te ver is om te fietsen. Ja, ik fiets liever… Ik fiets geregeld over het spoor en langs het station in Harderwijk. En de laatste maanden was dat, vooral rondom het station een urban adventure.

De bossen veranderen van kleur, de bladeren krijgen nog een gouden randje. De spinnenwebben hangen vol met waterdruppeltjes en her en der fluit er een vogeltje. De vakanties zijn voorbij en de fietsende toeristen zijn naar huis. En ik deel het bos nu weer met een handjevol anderen. Heerlijk die rust in het bos. Dat zorgt gelijk weer voor een beetje ruimte op de smalle fietspaden.